Historia Muay Thai jest historią narodu Tajskiego - jakkolwiek obie bardzo ciężkie do odkrycia.

Gdy armia birmańska zaatakowała i zrównała z ziemią Ayuddhaya, zniknęły archiwa związane z historią Tajlandii. Z tymi archiwami zaginęła duża część wczesnej historii Muay Thai. Te małe ilości informacji, które znamy pochodzą z zapisków osób, które odwiedziły Tajlandię pochodzących z Birmy, Kambodży i wczesnej Europy, a także z kronik pochodzących z Królestwa Lanna - prowincja Chiangmai.

Wszystkie źródła zgadzają się, co do jednego: Muay Thai wywodzi się z umiejętności walki wykorzystywanych na polu bitwy i stało się bardziej śmiercionośne niż broń, którą owy sposób walki zastąpił.

Jeśli chodzi o pochodzenie Muay Thai źródła nie są zgodne, często wykluczają się nawzajem. Niemniej jednak przyjęto dwie główne teorie.

Jedna z nich mówi, że sztuka Muay Thai narodziła się, gdy naród Tajski migrował i toczył walki o ziemię. Inna teoria mówi, że naród Tajski był już na swojej ziemi, a Muay Thai narodziło się jako sposób obrony kraju i narodu przed ciągłymi groźbami inwazji.

Ta druga teoria, pomimo iż kontrowersyjna posiada wsparcie naukowe i dowody archeologiczne. Jakkolwiek pierwsza także jest możliwa, ponieważ potwierdzają ja przybyli tam pionierzy. Jedno jest pewne, Muay Thai było istotną częścią Tajskiej kultury od początku jej dziejów. W Tajlandii jest to sport królów.

W dawnych czasach, narodowe problemy były rozwiązywane w trakcie walk Muay Thai.

Największe zainteresowanie Muay Thai jako sportem jak i sposobem walki bitewnej zrodziło się za panowania Króla Naresuan w 1584 roku, w okresie znanym pod nazwą Okres Ayuddhaya. W czasie tego okresu każdy żołnierz był trenowany w zakresie Muay Thai i mógł go używać tak jak to robił sam król. Powoli Muay Thai rozprzestrzeniło się i pojawiły się Okres Ayuddhaya.

Zmiany w tej sztuce walki nastąpiły także za panowania Króla Prachao Sua zwanego - Król Tygrys. Kochał on Muay Thai tak bardzo, że często walczył incognito w wiejskich zawodach, pokonując lokalnych mistrzów. Za panowania Króla Tygrysa naród Tajski żył w pokoju. Król chcąc zapewnić zajęcie armii rozkazał im trenować Muay Thai. Zainteresowanie sportem było już znaczne, a wtedy jeszcze bardziej wzrosło.

Tajski boks został ulubionym sportem i sposobem spędzania wolnego czasu dla narodu, armii i króla. Historyczne źródła pokazują, że ludzie z różnych środowisk dołączyli do obozów treningowych. Bogaci, biedni, młodzi i starzy wszyscy chcieli wziąć udział w treningach. Każda wioska wystawiała do walki swoich mistrzów i organizowała zawody. Każda walka zamieniała się w zawody, podczas których obstawiano zarówno wygranego jak i udowadniano wyższości danej miejscowości. Tradycja obstawiania walk pozostała w sporcie do dziś, teraz wyniki walk są obstawiane bardzo dużymi kwotami.

Tajski boks był zawsze popularny, niemniej jednak jak w każdym sporcie były okresy, kiedy był bardziej modny. Za panowania Króla Rama V wiele walk Muay Thai odbywało się z rozkazu królewskiego. Bokserzy byli odznaczani rangami militarnymi przez króla. W dzisiejszych czasach tytuły takie jak Muen Muay Mee Chue z Chaiya lub Muen Muay Man Much z Lopburi są właściwie nieprzetłumaczalne. Mają one podobne znaczenie do Majora Boksu. W tamtych czasach były one bardzo ważnymi i szanowanymi tytułMuen.

Okres panowania króla Rama V był kolejnym złoty wiekiem dla Muay Thai. Założono dużo obozów bokserskich. Łowcy talentów - z rozkazu królewskiego - rekrutowali potencjalnych bokserów z całego kraju. Organizatorzy walk zaczęli organizować wielkie zawody, w których walczono o duże nagrody i honor. To ekscytowało ludzi tak bardzo jak dzisiejsze walki na stadionie bokserskim w Bangkoku.

W tamtych czasach nie walczono na ringu tak jak odbywa się to obecnie. Każde wolne miejsce o odpowiednich rozmiarach było dawniej wykorzystywane, np. dziedziniec, polana itp.

Dopiero za czasów panowania Króla Rama VI wprowadzono standardowe ringi otoczone linami, a także zaczęto mierzyć za pomocą zegara czas trwania walki. Wcześniej czas walki odmierzano za pomocą nakłutej łuski z kokosu unoszącej się na wodzie. Gdy łuska kokosu zatonęła, bęben sygnalizował koniec rundy.

Muay Thai zawsze było dla ludzi zarówno sportem jak i militarnym sposobem walki. We wszystkich złotych latach ludzie trenowali i praktykowali Muay Thai niezależnie od tego, czy był to król czy też zwykły człowiek. Sport ten był także częścią programu szkolnego, do 1920 kiedy to stwierdzono, że ilość urazów jest zbyt wysoka. Ludzie kontynuowali treningi w salach gimnastycznych i klubach tak jak odbywa się to w dzisiejszych czasach.

Przez wieki Muay Thai rozwijało się w armii. Żołnierze trenowali i praktykowali techniki odkąd tylko istniała armia w Tajlandii. Dla żołnierzy zawsze była to umiejętność walki obronnej, sztuka walki na polu bitwy. Gdy żołnierz Tajski walczy bez broni, użyje Muay Thai. W taki sam sposób walczy każdy Taj, niezależnie czy jest to mężczyzna czy kobieta. Obserwowanie, trenowanie, naśladowanie jest częścią dzieciństwa każdego dziecka w Tajlandii. Zawsze tak było.

Ludzie od zawsze uprawiali sport, a znaczącą rolę miało przeniesienie walk z pola bitwy na ring. Przyczynili się oni tak samo do utworzenia tego sportu jak i królowie. Jednym z pionierów kształtujących ten sport był Król Tygrysów, który nie tylko wpłynął na styl walki, ale także na wyposażenie walczącego.

W czasie panowania Króla Tygrysów zaczęto owijać ręce i przedramiona włosiem końskim. Miało to na celu dwie rzeczy - ochronę zawodnika i wyrządzenie większej szkody przeciwnikowi. Później włosie zostało zamienione na liny z konopi lub krochmalone paski bawełniane. Na specjalne walki oraz za obopólną zgodą zawodników potłuczone szkło mieszane z klejem było mocowane do owijaczy ochronnych.

Zmiany, jakie zaistniały w sporcie były zmianami dotyczącymi używanego wyposażenia, a nie radykalnymi zmianami sposobu walki. Na przykład tajscy zawodnicy zawsze nosili ochraniacze krocza. Kopnięcie lub uderzenie kolanem w krocze było dopuszczalne i zgodne z zasadami aż do 1930 roku. Początkowo ochraniacze były zrobione z kory drzewnej lub muszli przymocowanej za pomocą kawałka materiału zawiązanego pomiędzy nogami i dookoła tali.

W późniejszym okresie ochraniacz krocza zmieniono na trójkątną poduszeczkę czerwoną lub niebieską obwiązaną dookoła tali z paskiem przebiegającym pomiędzy nogami.

Ochraniacz w formie poduszeczki został zaniechany po podróży pewnego boksera do Malezji, który zobaczył tam ochraniacz na krocze. Powrócił z pomysłem na nowy ochraniacz, ten pomysł był bardzo zbliżony do pierwszych stosowanych ochraniaczy z muszli i od tej pory zawodnicy Muay Thai zawsze ich używali.

Najbardziej radykalne zmiany w sporcie zaszły w 1930. Właśnie wtedy go ujednolicono, a do dzisiaj stosowane reguły i przepisy wprowadzono w życie. Owijanie rąk i przedramion linami zostało zabronione a w to miejsce zaczęto używać rękawic. Ta innowacja była powodowana również rosnącym sukcesem tajskich bokserów w międzynarodowym boksie.

W tym samym czasie, co rękawice wprowadzono także kategorie wagowe oparte na klasyfikacji międzynarodowego boksu. Te i inne ulepszenia - takie jak wprowadzenie pięciu rund - zasadniczo zmieniły techniki walki stosowane przez bokserów, przez co niektóre z nich zaniknęły.

Przed wprowadzeniem kategorii wagowych zawodnik musiał walczyć z każdym, kto się zgłosił do walki niezależnie od różnicy wzrostu czy wagi. Jakkolwiek wprowadzenie kategorii wagowej spowodowało, że zawodnicy byli stosownie dobrani i zamiast jednego mistrza wprowadzono tytuł mistrza dla każdej kategorii wagowej.

Większość zawodników Muay Thai należy do lżejszej kategorii wagowej. Siedemdziesiąt procent pośród wszystkich zawodników należy do kategorii muszej i koguciej. Walki kategorii średniej nie są często spotykane, a walki wagi ciężkiej są bardzo rzadkie.

Budowanie stadionów zamiast prowizorycznych ringów i dziedzińców odbywało się za panowania Rama VII przed Drugą Wojną Światową. W czasie wojny stopniowo to zaniknęło nie mniej jednak zaraz po wojnie wznowiło się ponownie - Muay Thai nie straciło swego zainteresowania. Bokserzy z różnych stron państwa kolejny raz podążyli do zdobycia sławy i fortuny w Bangkoku.

Sławę można było zdobyć na takich stadionach jak: Rajdamnern i Lumpinee. Następnie walki były emitowane w kolorze w telewizji. Tajski Kanał 7 rozpoczął emisję z walk w kolorze ponad 20 lat temu. Aktualnie wszystkie tajskie stacje telewizyjne emitują bezpłatnie dla milionów fanów Muay Thai w całej Tajlandii - cztery razy (wieczory) w tygodniu.

Sztuka walki pochodząca z pola bitewnego przerodziła się w popularny sport. Posiadający swoje przepisy, skodyfikowany i aktualnie składający się z pięciu trzyminutowych rund, pomiędzy każdą dwuminutowa przerwa na odzyskanie sił.

Starsi bokserzy, którzy walczyli jeszcze przed Drugą Wojną Światową żałują zmian wprowadzonych przez standaryzację sportu. Mówią oni, że trzyminutowe rundy i kategorie wagowe zmieniły ten sport nie jest on już taki, jakim oni go pamiętają.

Jeden z nich wspomina - Musieliśmy walczyć z wszystkimi zawodnikami, (niezależnie od ich rozmiarów), Musieliśmy znać wszystkie triki stosowane podczas walki. Używaliśmy uderzeń i technik, których aktualni zawodnicy nie są nawet uczeni. Nie mieliśmy przerw między rundami, walczyliśmy do momentu, aż któryś z nas upadł).

Mają oni rację. Muay Thai zmieniało się przez lata. Zmieniało się i rozwijało z techniki walki wojennej, opartej na tradycji walki przekazywanej z pokolenia na pokolenie na piękny sport.

Kolejnym bardzo ważnym krokiem w historii Muay Thai było pojawienie się formuły amatorskiej. W ten sposób tak piękny sport, pozwalający na tak szeroką gamę dozwolonych technik podczas walki stał się bardzo bezpieczny a co za tym idzie uprawiany na jeszcze większą skalę. Wprowadzono w tej formule obowiązkowe ochraniacze na głowę, klatkę piersiową, łokcie, krocze, golenie, szczęka i rękawice. International Federation of Muay Thai Amateur (IFMA) to organizacja skupiająca aktualnie ponad 120 państw z całego świata. Odbywają się cykliczne zawody: Mistrzostwa Świata, Puchar Świata, Mistrzostwa Europy oraz wiele różnych turniejów. Oczywiście tradycje zostały zachowane. Rytuał Wai Kru jest obowiązkowy przed każda walką, podczas której zawsze rozbrzmiewa tradycyjna tajska muzyka. Te wszystkie elementy sprawiają, że zawody Muay Thai to piękne i ekscytujące widowisko, które wprawia tłumnie zgromadzoną widownie w zachwyt.

źródło: World MuayThai Council (WMC)

Krabi Krabong jest otaczana szacunkiem syjamska sztuka walki mieczem lub kijem. Jej historia jest niejasna ale wierzy sie, ze wyrosła z pewnych form treningu wojskowego. Walka dwoma mieczami wymaga wielkich umiejetnosci, wiele lat potrzeba by poznac tajniki.

Mecz krabi krabong nie ma ram czasowych i jest wielkim sprawdzianem hartu ducha i umiejętności. W tej walce używane sa tradycyjne bronie takie jak:

"Krabi" (miecz, uzywany do dzgania, bardzo cienki i ostry; jest podstawowa bronia; Charakterystyczny byla dla wysokich ranga zolnierzy)

"Krabong" (drewniana palka, zazwyczaj wykonana z bambusa; dluga na szesc stóp; jest bardzo prosta bronia i bardzo skuteczna z powodu zasiegu jej dzialania; Byla równiez podstawowa bronia, a ludzie, którzy sie nia poslugiwali byli zazwyczaj farmerami, którzy stali sie zolnierzami)

"Ngao" (wlócznia, stosowana zazwyczaj z grzbietu slonia badz konia; charakterystyczna byla dla czlonków rodu królewskiego; Istniala duza róznorodnosc wlóczni. Kiedy król udawal sie na bitwe na grzbiecie slonia, posiadal przy sobie rózne rodzaje tej broni. Koncówki niektórych byly zakonczone niczym ostrze noza, inne mialy widlaste rozgalezienia, a jeszcze inne zakonczone byly mieczem. Sluzace do zadawania ran cietych, wytracania broni przeciwnikowi czy do dzgania itd. Wlócznie wykonane byly z dlugiej i twardej zerdzi zakonczonej ostra metalowa koncówka).

"Daab" (kolejny rodzaj miecza; bardzo popularna bron w historii Syjamu. Czasami wojownicy uzywali dwóch takich mieczy tzw. "Daab Song Muun". Miecze mogly byc uzynane do dzgania badz ciecia przeciwnika. Ten typ miecza byl troche ciezszy i o bardziej "zakreconym" ostrzu niz miecz "Krabi")

"Mae Sun-Sowks" (bron wykonana z twardego drewna lub kosci. Uzywana zarówno do ataku jak i blokowania. Poniewaz byla to bron o szerokiej gamie zastosowan, równie dobrze mozna bylo nia walczyc w zwarciu)

"Loh" (okragla tarcza, uzywana do blokowania ciosów, ale równie dobrze mozna bylo zadawac uderzenia jej krawedziami; duza i okragla wykonana z metalu lub skóry)

"Dung" (podluzna tarcza; dluga i ciezka; zaslaniajaca wojownika od ramion az do kolan, wykonana z metalu lub skóry)

"Kaen" (sredniej wielkosci tarcza, o prostokatnym ksztalcie; przykrywajaca ramie; wykonana z takich samych materialów jak poprzednie tarcze)

Podstawowa bronia w burzliwej historii Syjamu byl miecz. Sztuka szermiercza nieustannie ewoluowala i wsród tajskich wojowników poziom wyszkolenia byl tak wysoki iz z powodzeniem walczyli przy pomocy dwóch mieczy. Taki sposób walki wedlug ekspertów liczy sobie okolo dwóch tysiecy lat. Poczatki wiazane sa z uchodzcami, którzy przybili do Syjamu z pólnocy. Organizowali sie oni w zbrojne jednostki, które zwano Krom Daab Song Muun czyli "Miecz w obu dloniach". Smiertelnie skuteczna na polu bitwy sztuka, byla równiez chetnie prezentowana podczas róznych swiat i festynów. Pokazy tej sztuki wojennej byly polaczone z pewnymi rytualnymi obrzedami, podobnymi do tych, które mozna obserwowac w dzisiejszym boksie tajskim. Uczestnicy pokazu nosili stroje z ochronnymi talizmanami oraz amulety okalajace ich glowy. Walki musialy wywolywac taki sam entuzjazm jaki dzis mozna obserwowac na stadionach Rajadermn czy Lumpini. Podobny rytm wystepuje w syjamskiej melodii "Muan Ram Dap", która zostala utworzona ku czci wojennej tradycji. Podczas walki przygrywala tajska orkiestra na piszczalkach, cymbalach i bebnach.

W czasach pózniejszych skutecznosc tego stylu walki, mogli poznac birmanscy najezdzcy, którzy oblegali syjamska stolice Ayutthaye w 1586 r. Szczególnie z wielkich umiejetnosci w walce na miecze zaslyneli dwaj tajscy bohaterowie z królewskiego rodu, królowie Naresuan Wielki i Ekatathosarot.

Tajska sztuka walki na miecze stala sie sztuka narodowa i sluzyla obronie przez blisko 150 lat, az do czasu koronacji króla Ramy II, który zreorganizowal armie i wyposazyl ja w nowoczesne muszkiety i dziala sprowadzone z Zachodu.

Szkoly szermiercze do dzis nauczaja tej sztuki, najslynniejsza z nich znajduje sie na przedmiesciach Dhonburi, zwie sie Sritrairat. Inna wielka szkola krabi jest Buddhai Swan polozona okolo jednej godziny drogi od Bangkoku. Historia Buddhai Swan siega okolo roku 1767, kiedy birmanska armia zniszczyla cala miasto i wziela mnóstwo ludzi do niewoli., jednak grupie zolnierzy udalo sie uciec. Na ich czele stanal general Phraya Taskin. Stworzyl on obóz na zachodnim brzegu rzeki Chao Phraya (Thonburi). Po kilku miesiacach wytrenowal wielu zolnierzy, wraz z którymi stanal przeciwko najezdzcom i pokonal ich w bitwie. General postanowil pozostac w nowym miejscu, gdzie obecnie znajduje sie swiatynia Buddhai Swan.

Jezeli obecnie w Tajlandii mówi sie o Krabi ma sie na mysli szkole Buddhai Swan. W epickim znaczeniu nazwe tego instytutu mozna tlumaczyc jako "Niebo odwagi i wolnego Buddy". W szkole tej od podstaw sztuki Krabi ucza sie zarówno Tajowie jak i obcokrajowcy. Tajska armia jak i policja równiez korzysta z przekazywanych tam nauk. Mozna tam poznac nie tylko sama sztuke Krabi ale i pierwotne Muay Thai, które bylo stosowane podczas bitew wiele lat temu. Zalozycielem tej szkoly byl Wielki Mistrz Samai Mesaman, który zmarl w 1998r., obecnie nauczaja w niej jego dwaj synowie Ajarn Virayut i Ajarn Sila. Pamietajac o tym, iz Tajlandia byla ongis czescia rozleglego imperium (lacznie z Indonezja i Filipinami) mozna spekulowac, ze wiele sztuk walki takich jak boks tajski jest kombinacja chinskich sztuk walki i indonezyjskiego Silat. Tajowie przeksztalcili te style uzupelniajac o brutalna sile i maksymalna skutecznosc, która mozna zobaczyc w takich tajskich sztukach walki jak muay thai; chaija boxing (poludniowa Tajlandia); muay chao khuerk; lerd rit (styl wojskowy) i krabi krabong - tajski system walki z bronia.

Laczac kilka pokrewnych sztuk walki, indyjskich, wietnamskich, laotanskich i birmanskich otrzymano doskonaly system. Jesli ktokolwiek zajmie sie krabi, zrozumie iz to nie tylko walka uzbrojonych w drewniane miecze dloni ale i walka czystego umyslu. Jest on tak samo wazny jak miecze, jezeli nawet nie bardziej istotny.

Wspólczesne mecze krabi krabong odbywaja sie wewnatrz kola. Walka rozpoczyna sie ceremonia Wai Kru przy akompaniamencie tajskiej muzyki. W walce zostaly polaczone techniki boku tajskiego i judo wraz z technikami z bronia. Chociaz ostre bronie sa uzywane, zawodnicy raczej powstrzymuja sie od ranienia przeciwnika. Zwyciezca jest orzekany na podstawie umiejetnosci technicznych i wytrzymalosci. Chociaz rany odniesione w walce moga byc przyczyna porazki, odniesienie ich nie konczy automatycznie pojedynku.

Mówiąc Muay Thai mamy na myśli sztukę walki rodem z Tajlandii, która dzięki swemu niewątpliwemu pięknu i doskonałości zalewa świat, zdobywając coraz to większe szeregi "wyznawców". Można powiedzieć, że matką sztuki zalewającej świat i znanej dziś jako Muay thai (Thai Boxing) jest Muay Boran słowo boran znaczy antyczny, starożytny. Muay Boran antyczna sztuka walki będąca istnym miksem różnorodnych lokalnych styli takich jak przykładowo Muay Chaiya czy Muay Korat połączonych w niezwykle efektowny i efektywny system walki.

Celem Muay Boran było to by wojownik przetrwał na polu bitwy, po tym, jak w zamieszeniu bitewnym stracił swą broń. Każda cios Muay Boran miał na celu pokonanie czy zniszczenie przeciwnika, sztuka ta wykorzystywała maksymalną siłę ciosów zadawanych łokciami, kolanami łączenia ich w kombinacje ciosów wraz z głową pięściami stopami i stosowaniu dźwigni, zadawanych z pełną siłą i szybkością.

Zróżnicowane techniki Muay Boran są zakazane w dzisiejszym Muay Thai. Nawet w Tajlandii dziś ciężko jest odnaleźć szkołę, która naucza tej pięknej lecz wymierającej starożytnej sztuki walki. Dziś wiele szkół, które szczycą się tym, że nauczają Muay Boran uczy wyłącznie Muay Thai wzbogaconego jedynie o niektóre techniki wywodzące się z antycznego Muay Boran.

Historia Muay Boran jest bardzo mglista i niejasna, legenda miesza się z prawdą i faktami historycznymi. W wyniku najazdu birmańskiego w 1767 roku, została zniszczona niemal cała pisana historia Syjamu, w tym również dzieje Muay Boran. Skrawki historii, które zachowały się na innych dokumentach tego regionu pozwalają jedynie domyślać się i przypuszczać jak mogły układać się dzieje antycznego Muay Thai. Natomiast przekazy ustne jakie się zachowały do dzisiejszych są plątaniną legend i faktów właściwe uniemożliwiająca oddzielenie rzeczywistości od fikcji.

Lecz pomimo to nie ulega wątpliwości, że nawet w czasach pokoju techniki Muay Boran miały olbrzymie znaczenie dla tajskiego wojska i monarchii. Można być pewnym, że tajscy żołnierze ćwiczyli sztukę "pola bitwy", jeszcze przed erą Sukhotai (200 pne - 1238), kiedy plemiona tajskie zamieszkiwał tereny południowo-wschodnich Chin. Pierwotna forma Muay Thai nosiła nazwę Mai See Sawk. Kolejną formą była Muay Chaiya, które wywodziły się z chinskich systemów walki. W okresie Sukothai datowanym na lata 1238 - 1377 sztuka Muay Thai rozwijała się w dalszym ciągu, stając się bardziej zaawansowaną. W erze Sukothai pojawia się Muay Pahuyuth, uważana za najczystsza formę Muay Thai. Dla zbiorczego połączenia tych trzech terminów uzywa się obecnie określenia Muay Boran.

W okresie Ayuthaya (1350 - 1767) można się spotkać z pierwszymi zawodami Muay Thai. Wojownicy walczyli na gołe pięści, nie było podziału na wagi i poziom umiejętności wystarczała sama gotowość do walki. Nie istniały właściwie żadne reguły walki. Głowa była używana do zadawania ciosów, celem ataków mogła być pachwina. Za ring służyła ubita ziemia. Później zaczęto stosować rundy. Czas trwania rundy był mierzony za pomocą łupiny orzecha kokosowego z wywierconą w niej dziurką, skorupa znajdowała się w wodzie. W momencie kiedy łupina wypełniła się wodą runda dobiegała końca. Początkowo do ochrony krocza stosowano drewniane ochraniacze bądź morskie muszle, później wykonane z naturalnych włókien ochraniacze. W tym okresie zaszła też istotna zmiana w Muay Thai, a mianowicie zaczęło rozwijać się Muay Kaad Chudek. Zaczęto chronić dłonie poprzez owijanie ich końskim włosiem bądź konopiami, ta ochrona miała nie tylko na celu zabezpieczenie nadgarstków i palców zawodnika, ale i wyrządzić większą krzywdę przeciwnikowi. Służące ochronie dłoni konopie czy końskie włosie miały mieć długość około dwudziestu metrów. Stosowanie Muay Kaad Chuek szybko się rozprzestrzeniało, jako że owinięta pięść była mocniejsza i lepiej chroniona niż nie owijana. Zaczęto także stosować moczenie tych pierwotnych taśm w wodzie co po ich wyschnięciu powodowało, że tworzyło się coś na kształt twardej skorupy, co w czasie walki wywoływało jeszcze większe obrażenia. Niektóre przekazy ustne idą dalej i podają, że zawodnicy zanurzali dłonie w kleju i tłuczonym szkle. Do dzisiejszego dnia zwyczaj Muay Kaad Chudek jest podtrzymywany w corocznych pokazach w Nong Khai przy granicy z Laosem po tajskiej stronie Mekongu. Zwyczaj ten utrzymuje się także w zachodniej Tajlandii w Mae Sot podczas święta Sonkran mającego miejsce w kwietniu. Walki toczone są w okrągłym ringu i mają po pięć rund. Pierwsze cztery trwają trzy minuty, natomiast piąta runda nie ma limitu czasowego walka toczy się do momentu aż jeden z zawodników nie będzie w stanie walczyć.

Muay Thai zawsze wymagało od trenujących olbrzymiego wysiłku i poświęcenia. Wczesny trening tej sztuki walki opierał się ponadto na wyposażeniu jakie dostarczała natura. Gładkie pnie palm bananowych służyły do doskonalenia kopnięć; wytrzymałość wzmacniano ćwiczeniami w wodzie; używano unoszących się na wodzie orzechów kokosowych jako celów a także orzechów zawieszonych na linach w celu nauki uników oraz uderzeń.

Za panowania króla Ramy V (Chulalongkorn) w 1868 nastąpił złoty wiek dla Tajlandii i Muay Thai. Był to czas wielkich reform, które miały prowadzić Tajów do stania się nowoczesnym społeczeństwem. Powstało wiele obozów dla bokserów, stał się łatwiejszy dostęp do Bangkoku, dzięki czemu wielu zawodników z prowincji mogło się zaprezentować na walkach w stolicy.

Na początku lat dwudziestych rząd zabronił stosowania w walkach większości technik. Zasady i regulacja w zawodach Muay Thai zostały skonstruowane tak, by zapewnić bezpieczeństwo zawodnikom. W tym okresie można mówić o narodzinach Muay Thai jako dyscypliny, która stała się narodowym sportem Tajlandii. Od tej pory większość starożytnych odmian Muay Thaib zaczęła odchodzić w zapomnienie. Zapewne istnieja jeszcze starzy mistrzowie nauczający antycznego Muay Thai, jednak nawet w Tajlandii ta sztuka powoli wymiera. Chociaż należy zauważyć, ze w ostatnich latach pojawiły się próby ratowania Muay Boran od zapomnienia.

Autor: Boulliet

Źródła:

Wai Kru jest słowem oznaczającym w języku tajskim osobę, która naucza, oddaje swoją wiedzę uczniom. Osoby określane tym słowem cieszą się wysokim poważaniem i szacunkiem w społeczeństwie tajlandzkim. Ludzie tacy posiadają olbrzymią wiedzę, są pełni wytrwałości, o wysokim moralu. W zamian za życiową prezentację i wiedzę otrzymują od uczni oznaki szacunku. Jednym z nich jest Wai Kru, czyli demonstracja respektu i wdzięczności ucznia wobec nauczyciela. Wai Kru jest praktykowane w wielu dziedzinach sztuki takich jak taniec, tajske sztuki walki z bronią czyli krabi krabong i oczywiście charakterystyczne dla walk muay thai. „Wai” oznacza oddanie szacunku.

Muzyka jest integralną częścią muay thai, z tego powodu ta piękna sztuka walki jest jednym z licznych tajskich widowisk. Muzyka, którą słyszymy w tle podczas walki muay thai oraz w czasie rytuału Wai Kru, grana jest przez małą orkiestrę, której muzycy posługują się takimi instrumentami jak ta pong lub glong-kag (bębny); pee java (flet) oraz ching (cymbały).

Według legend i historycznych przekazów, walki muay thai były organizowane przy okazji świąt i festynów. Muay thai służyło również selekcji ludzi o największych umiejętnościach w walce, by mogli objąć najważniejsze pozycje w armii.

Bardzo ważnym dziś pytaniem jest to, jak można ocalić tę piękną sztukę przed wygaśnięciem czy też przed stratą jej autentyczności? Między innymi temu ma służyć zrozumienie pełni znaczenia ceremonii Wai Kru. By trenować Muay Thai, wojownik musiał posiadać mentora, trenera. Przyszły zawodnik mógł być uczony przez innych wojowników muay thai, ale pomimo wszystko, każdy początkujący zawodnik musiał posiadać mentora, który go prowadził drogą muay thai. Dlatego też każdy zawodnik był zobowiązany szanować swojego trenera. Jedną z najważniejszych cech Tajlandczyków było (i jest do tej pory) pokazywanie głębokiego respektu i szczerej pokory wobec nauczycieli, mistrzów, mentorów i trenerów. Byli oni dla zawodników niczym drudzy rodzice. Instruktorzy posiadali olbrzymią wiedzę, miłość i życzliwość, zawsze gotowi i chętni by przekazać wiedzę uczniom. Wszyscy nauczyciele winni być poważani i szanowani przez ich uczniów. Jako przyszli spadkobiercy wiedzy i umiejętności, było obowiązkiem ucznia przysiąc lojalność i wytrwać w trudach nauki aż do osiągnięcia ostatecznego celu. Uczniowie, którzy szanowali mistrzów, osiągali liczne korzyści. Między innymi kończyli naukę zdobywszy wpierw pełnię wiedzy i umiejętności; posiadali zdolność wykorzystywania posiadanych umiejętności dla siebie i innych; zdobywali przychylność trenerów; rozszerzali wiedzę, co pozwalało im na dalszy rozwój umiejętności;

Na każdym etapie treningu muay thai, rytuał Wai Kru jest jego nieodłączną częścią. Można to przedstawić w taki oto sposób:

Keun Kru (Yok Kru) ma miejsce wtedy gdy mistrz akceptuje ucznia i uczeń akceptuje nauczyciela , by być jednością dla muay thai. W przeszłości uczeń chcący podjąć naukę musiał wpierw służyć mistrzowi, zanim przeszedł do etapu normalnego treningu. Na tym etapie trener obserwuje ćwiczącego by się upewnić, że uczeń jest osoba godną zaufania, taką której można powierzyć posiadaną wiedzę. Kiedy nauczyciel jest pewien swojego ucznia może nastąpić ceremonia Keun Kru zwana też Yok Kru. W tej ceremonii zarówno mentor jak i jego uczeń akceptują się ponownie i adept muay thai zobowiązuje się przyjąć zasady jakimi kieruje się jego nauczyciel. Keun Kru odbywa się w czwartki, ponieważ w starożytności, właśnie te dni były uznawane jako pomyślne i przeznaczone właśnie na takie okazje. Na tę ceremonie uczeń musi przynieść wraz ze sobą osobiste jego rzeczy, jakie to już zależne jest od nauczyciela. Rytuał obywa się przed wizerunkiem Buddy i adept muay thai zobowiązuje się do bycia lojalnym wobec swego mentora.

Kronb Kru to rytuał odbywający się na zakończenie okresu treningu. Uczeń posiada umiejętności by przekazywać wiedzę i umiejętności innym, a w tym samym czasie ma możliwość by doskonalić swoje umiejętności. Jest gotów do wzięcia udziału w walkach.

Podczas tej ceremonii zgodnie z tradycją uczeń otrzymuje Konsol. Ponownie ceremonia Kronb Kru odbywa się w czwartek przed południem w domu mentora lub w świątyni.

Wai Kru jest tradycją, która Tajlandczycy pielęgnują jeszcze do czasów starożytnych. W rytuale tym oddaje się szacunek nauczycielowi, ponieważ gdyby nie on, adept nie posiadałby wiedzy , którą dysponuje.

W tej ceremonii oddaje się hołd i szacunek nauczycielom obecnym oraz tym, których już nie ma wśród żywych. Nawet po ukończeniu edukacji czy treningu nauczyciel musi wciąż pozostać w największym szacunku i poważaniu. Dniem wybranym dla Wai Kru jest czwartek, który jest wtedy „dniem mentora”.

Już od czasów starożytnych po dziś dzień muay thai posiada swoją własną tradycję, którą jest taniec Wai Kru. Jest on oznaką szacunku, w starożytności był też złożeniem hołdu królom, którzy byli częstymi gośćmi na widowiskach tego typu. Symbolizuje także wdzięczność zawodnika dla trenera, który przygotowywał go do walki zarówno fizycznie jak i psychicznie.

Analizując tajską kulturę, można dojść do stwierdzenia, że Wai Kru nie jest tylko wyrażeniem szacunku wobec trenera, ale co więcej jest rytuałem oddającym szacunek wszystkim mentorom, także tym którzy byli i już są nieobecni wśród żywych. Skutkiem tego rytuał Wai Kru jest uhonorowaniem, oddaniem szacunku nauczycielom z przeszłości, a właściwie ich duchom.

Trenujący muay thai, zwłaszcza człowiek cywilizacji zachodniej, może się zadawać sobie pytanie: po co? Czy jest to wykonywane dla piękna samego w sobie? Czy może jest to ćwiczenie lub rozrywka? Czy rytuał Wai kru jest kultywowany tylko dla zachowania go w pamięci i dla tradycji?

Wszystkie z tych wątpliwości są po jakiejś części prawidłowe, ale wydaje się, że znaczenie Wai Kru jest znacznie głębsze… Można je określić jako:

W czasach antycznych, tajscy wojownicy wierzyli, że amulety, tajemne symbole miały pomagać im w bitwach, przez co wzrastało także morale. Rytuał ten był wówczas używany do osiągnięcia mocy, służył koncentracji i był podstawowym czynnikiem kontrolowania umysłu wojownika.

Dziś ceremonia Wai Kru w zawodach muay thai jest podstawowym rytuałem. Jest oddaniem szacunku nauczycielom, przeciwnikowi, widzom. Efektowność tej ceremonii opiera się na ukazaniu łagodności i opanowaniu ciała i umysłu. W Buddyzmie bycie w pełni łagodnym i miłościwym skrywa prawdziwą siłę autorytetu. Kiedy potrafimy połączyć tę moc z siłą ciała i mądrością umysłu wówczas docieramy do źródła prawdziwej siły.

Bokserzy wykonują taniec Wai Kru tak jak wykonywali ten rytuał wojownicy w zamierzchłej przeszłości.. Ten rytuał ma ochronić muay thai przed zaniknięciem czy przed utrata jego oryginalności i autentyczności. Wai Kru nie ma na celu znieważenia przeciwnika, wprost przeciwnie. Jest to przede wszystkim ceremonia oddająca szacunek nauczycielowi, który obdarował ucznia jego wiedzą i umiejętnościami. Wai Kru ma na celu skoncentrować boksera na jego muay thai i zrównoważyć go duchowo.

Autor: Boulliet